|
| |
|
ره آسمان درون است، پر عشق را بجنبان پر عشق چون قوی شد غم نردبان نماند تو مبین جهان زبیرون که جهان درون دیده ست چو دو دیده را ببستی زجهان، جهان نماند |
شعر از حضرت مولانا جلال الدین رومی
چرا ما زود در مورد آدما قضاوت می کنیم ؟!
چرا فکر می کنیم بهترینیم ؟!
گر می نخوری طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره بدان مشو که می مینخوری
صد لقمه خوری که می غلام ست آن را
رباعی از حکیم عمر خیام
ببار و بباران
سپید پوشمان کن
کوچه ها در حسرت دانه های برف چشم بر آسمان دارد
خدایا !
بارش برف را از ما دریغ نکن
تا زیر ردای سپید برف
سیاهی ها را از یاد ببریم.
نوشته: نیلوفر لاری پور
کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا
همین!
یکبار دیگر عشق را با خون نوشتند تعبیر لبخند تو را گلگون نوشتند
- دیر زمانی است که عشق را با خون می نویسند .
- محرمی دیگر در راه است و حماسه ای عظیم
حماسه ای به نام حسین (ع)
و چند آیا در ذهن من :
آیا حسین فقط بهانه ای است تا عزاداری کنیم ؟!
آیا حسین فقط بهانه ای است تا لباس سیاه بر تن کنیم ؟!
آیا ما که حسین حسین می کنیم حسینی هستیم ؟!
و یک جمله که ...
حسین همانند پدرش علی
حق را به مصلحت نفروخت.
همین !
ربع قرن از زندگی ام گذشت!
در طلیعه بیست و شش سالگی سفری در راه است !
سفری ...
شاید برای حساب عمر ماضی .
شاید برنامه ای برای عمر باقی .
و شاید شکستن بغض دلتنگی .
سلام امام رضا جان!
این روزها صحبت از عرفه و شناخت هست و من به این نتیجه رسیدم که :
گر مسلمانی از اینست که حافظ دارد وای اگر از پس امروز بود فردایی.
شعر از: حضرت حافظ
گل آفتابگردان رو به نور می چرخد و آدمی رو به خدا.
ما همه آفتابگردانیم.
اگر آفتابگردان به خاک خیره
شود و به تیرگی، دیگر آفتابگردان نیست.
آفتابگردان، کاشف معدن صبح است و با سیاهی نسبت ندارد.
اینها را گل آفتابگردان به من گفت و من تماشایش کردم که خورشید کوچکی بود در زمین و هر
گلبرگش شعله ای بود و دایره ای داغ در دلش می سوخت.
آفتابگردان به من گفت : وقتی دهقان بذر آفتابگردان هیچوقت چیزی را با آفتابگردان را می کارد،
مطمئن است که او خورشید را پیدا خواهد کرد.خورشید اشتباه نمی گیرد؛
اما انسان همه چیز را به خدا اشتباه می گیرد.
آفتابگردان راهش را بلد است و کارش را می داند.
او جز دوست داشتن آفتاب و فهمیدن خورشید کاری ندارد.
او همه ی زندگیش را وقف نور می کند. در نور به دنیا می آید، در نور می میرد. نور می خورد و نور می زاید.
دلخوشی آفتابگردان تنها آفتاب است.
آفتابگردان با آفتاب آمیخته است و انسان با خدا.
بدون آفتاب،آفتابگردان می میرد. بدون خدا، انسان.
آفتابگردان گفت: روزی که آفتابگردان به آفتاب بپیوندد دیگر آفتابگردان نخواهد ماند
و روزی که تو به خدا برسی دیگر «تویی» نمی ماند
و گفت : من فاصله هایم را با نور پر می کنم، تو فاصله را چگونه پر می کنی؟
آفتابگردان این را گفت و خاموش شد.
گفت و گوی من و آفتابگردان ناتمام ماند زیرا که او در آفتاب غرق شده بود.
جلو رفتم، بوییدمش، بوی خورشید می داد. تب داشت و عاشق بود. خداحافظی کردم.
داشتم می رفتم که نسیمی رد شد و گفت : نام آفتابگردان همه را به یاد آفتاب می اندازد. نام
انسان آیا کسی را به یاد خدا خواهد انداخت؟
آن وقت بود که شرمنده از خدا رو به آفتاب گریستم.
عرفان نظر آهاری
کتاب قانون را ببینیم و به بی قانونی ...!
و خدایی که نشناختیم!
و کتابی که فقط در ماه رمضان اگه تونستیم بصورت mp3 ختمش می کنیم!
و کتابی که برای دروغامان به آن قسم می خوریم!
و نمازی که برای ادای تکلیف می خوانیم !
و راهی که با گناه ناهموارش می کنیم !
و توهمی که خود را در بهشت می بینیم چون ... اما غافل از آنکه ....!
و تشیعی که فقط چند تا اسم از آن حفظ کردیم برای روز های سخت زندگی !
و ...
دم ز راه و رسم سلمان می زنیم
لاف اسلام و مسلمان می زنیم
کاشکی از نسل سلمان می شدیم
لحظه ای، یک دم، مسلمان می شدیم
پی نوشت : کتاب قانون فیلمی از مازیار میری
-
اگر حیات انسانی صحیح شناخته نشود و به هدف اعلای خود توجیه نگردد
پست ترین پدیده ی عالم طبیعت خواهد بود.
-
در هر جامعه ای که رنگ حق و تکلیف مات شود رنگ حیات نیز از بین خواهد رفت.
"مرحوم علامه محمد تقی جعفری"
